Değerli okuyucularım;
Bundan böyle her hafta bu köşede sizlerle buluşmaya, hayatın içinden konuları birlikte değerlendirmeye çalışacağız.
Malumunuz olduğu üzere uzun yıllar muhabirlik ve gazetecilik yaptım. Mesleğin içinde geçen yılların ardından artık günlük yaşamımı, uzun zamandır işlettiğimiz fotoğrafçı dükkânında sürdürüyorum. Ancak insan bir kez haberciliğe gönül verdiyse, o meslek kolay kolay bırakılmıyor.
Muhabirliğin zor olduğu dönemlerde gidilmeyen yerlere gittik, girilmeyen bölgelere girdik; olayları yerinde takip ederek en doğru haberi okuyucuya ulaştırmaya çalıştık. O günlerin heyecanı, emeği ve fedakârlığı bugün hâlâ hafızamda ilk günkü gibi canlı duruyor. Yaş ilerledikçe o tempoyu sürdürmek elbette kolay olmuyor. Ama meslek sevgisi hâlâ içimde yaşıyor. Bu nedenle fırsat buldukça yine sizlerle bu satırlarda buluşacağız.
Bu haftaki konumuz: Eskiden fotoğrafın serüveni…
Bugün gençler için hayal etmesi zor olabilir ama bizim muhabirlik yaptığımız yıllarda bir fotoğraf çekmek kadar onu merkeze ulaştırmak da büyük emek isterdi. O zamanlar dijital makineler yoktu; filmli fotoğraf makineleri kullanılırdı. Otuz altı pozluk bir filme her kareyi düşünerek basardık. Gereksiz tek kare çekme lüksümüz yoktu.
Haber fotoğrafını çektikten sonra iş bitmezdi. Filmi karanlık odada dikkatlice çıkarır, gerekli kareleri keser, banyosunu yapar, ardından baskıya hazırlardık. Bazen fotoğrafı karta basarak, bazen de doğrudan hazırlayıp merkeze ulaştırmaya çalışırdık. Bugünkü gibi saniyeler içinde gönderme imkânı yoktu. Bir haber fotoğrafının okuyucuya ulaşması ciddi emek, sabır ve mesai gerektirirdi.
Şimdi ise zaman çok değişti. Film diye bir şey neredeyse kalmadı. Fotoğraf çektirme alışkanlığı da eskiye göre oldukça azaldı. İnsanlar genellikle resmî belgeler ya da özel günler için fotoğraf stüdyolarına geliyor. Çünkü artık herkesin cebinde bir kamera var. Cep telefonları her ne kadar profesyonel fotoğraf makinesinin yerini tam anlamıyla tutmasa da günlük hayatta bu görevi büyük ölçüde üstlenmiş durumda.
Teknoloji değişti, araçlar değişti ama fotoğrafın özü değişmedi. Çünkü her fotoğraf; bir anı, bir duyguyu ve bazen de bir dönemin tanıklığını taşımaya devam ediyor.
Bu haftaki yazımızı bir güzel sözle tamamlayalım:
“İyilik yap denize at; balık bilmezse Hâlık bilir.”
Haftaya yeni bir konuda yeniden buluşmak dileğiyle…
